What is storytelling?

‘“Storytelling” – the term makes me curious. But I am not sure what it means, exactly…’ ‘I want to use storytelling in my communication. How can I do that?‘Storytelling? Could I do that too? But I am not creative at all.’

These are just a few examples of the responses I get when I talk about storytelling at birthday parties. And about the storytelling training courses I teach.

Do you have similar questions?

In this article, I will discuss the three basic ingredients of a story.

So you’ll better understand what storytelling means, and how you can use it yourself.

Storytelling makes your topic interesting and urgent

But first, let’s zoom out a bit.

Why would you use storytelling in the first place?

You use storytelling because people have a soft spot for stories. Including managers, finance experts and policy advisors.

A story makes your message interesting, coherent and urgent.

A story helps people with creating a mental picture. They better understand your message, become curious, emotionally engaged and inspired. As a result, they are more likely to take action.

Storytelling: you already do it

Want to use storytelling in communication about your work?

This may feel like something radically new.

But it isn’t: you already do it.

Everybody tells stories. Also at and about work.

About how an idea for a new product emerged during a daily run, for instance. About that time the electricity went down at the lab. About the inside joke that colleagues hid in a memo.

For storytelling, you don’t have to start from zero.

You start with your own natural ability.

Then, you build on this ability with storytelling techniques. To make better use of it, and do so more consciously.

To do this, you tap into techniques that have been used for ages, in various forms. From myths and fairy tales to Hollywood movies and games.

Stories have 3 main ingredients

A story contains roughly 3 main ingredients: a main character, a narrative arc, and scenes.

Main character

Stories are (mostly) about people.

About their motives, goals, emotions and problems.

Therefore, telling a story is easiest when you use characters. They can be real or imagined.

A classical story has one main character. Next to this protagonist there are other characters, who help or oppose the main character.

With a main character, you add perspective, direction and cohesion to the story. And it enables your audience to sympathize.

In a story about your topic you can, for instance, choose one particular citizen, customer or patient as a main character.  

Your protagonist could be Ingmar, a 32-year old freelance graphic designer.

He has a few small and one big client: a pet supplies store.

Ingmar likes to spend his free time road cycling and mountain biking. He spends a lot of money on it.

Narrative arc

The second main ingredient of storytelling is a structure in which tension first rises towards a peak and is then resolved. Or, in storytelling jargon: a narrative arc.

A narrative arc has a more or less fixed order.

In the beginning, the audience gets to know the protagonist (or the topic), and starts to get involved.

In a movie, this is often a kind of ‘24 hours in the life of…

But merely getting to know the main character or topic, and getting involved, is not enough.

To keep the audience interested, something has to happen. Something has to be at stake.

Only then it becomes a story.

For this reason, the main character is usually given a goal. Or a problem to solve. In The Lord of the Rings, the goal is to destroy the Ring in Mount Doom.

The goal sets the story in motion and creates tension. It creates a gap between where we are now and where we want to go. And there are multiple obstacles on the road.

At the end of the narrative arc, the tension is resolved.

A classical ending is a ‘resolution’, a solution: the Ring is destroyed, the lovers find each other, the murderer is arrested.

So what could a narrative arc your professional communication look like?

As a financial advisor, you may say that controlling your own money is important. It ensures that you can do what is important to you, like living in a nice house or taking a cycling trip.

But many people do not have a realistic idea of their finances. Graphic designer Ingmar is an example. He has a large student loan debt, is optimistic about his business prospects, and is always buying new cycling gadgets.

This is risky. For instance, with a few setbacks he may fall into debt, stress out, pile debt upon debt and, eventually, for instance, lose his house.

The solution is a website where people can test how healthy their financial situation is. Someone like Ingmar answers questions about revenues, spending, savings and loans. He then receives a score and advice. For instance, to create a buffer.

Scenes

The third and last main ingredient of storytelling is the scene.

A scene takes place at a particular place, on a particular time. A scene usually contains people, sensory details and action.

A scene helps the audience create a mental image and immerses them in the story.

The opposite of a scene is a summary.

A summary is, for instance: in the years that followed, the couple had three children.

In a scene, you zoom in on the two oldest children who come to see their newborn sister. You describe how their eyes twinkle and how they carefully stroke her cheek. And how, a little later, they suddenly jolt the hospital crib in a higher position, because they were curious what would happen when they push a button.

In a scene in your professional communication, you describe, for instance, how Ingmar opens an email from his biggest client.

The pet supplies store has gone bankrupt. They can’t pay the bills he sent them.

Ingmar just bought a new gravel bike – an offroad racing bicycle. He takes it for a ride to process the news.

He cycles down a hill at high speed. At the bottom of the hill there is a cattle grid. He lightly turns his handlebar to take the turn. Then he feels his wheel slipping.

He falls. He screams. In his right arm – he is righthanded – he feels a sharp, burning pain. Probably broken.

Two seconds later he thinks: shit – my insurance deductible. And how can I work now?

More storytelling, or less?

Characters, a narrative arc, scenes…

You can use all of these together to improve your communication. If you do, you have a complete story.

But even if you use only one of the three ingredients, it makes a huge difference.

For instance, if you structure your policy plan with a recognizable introduction, a complication and a resolution. Or if you start your blog post with a short anecdote: a scene. 

How you use storytelling depends on your audience, your goal and what medium you use. And on what you feel comfortable with.

My advice: experiment. Life is too short for boring presentations and texts.

Want to know more?

Want to know more about storytelling? Or want to use it in your own work?

 


Arnaud is trainer, advisor and text writer at Analytic Storytelling. He helps customers to send out a clear and convincing message in both words and images.

Breek met academische stijlconventies (als je wil dat je artikel gelezen wordt)

Een groot deel van de bachelorstudenten maakt teksten wel eens expres ingewikkelder.

Ze verwachten dat ze hierdoor slimmer overkomen.

Dat bleek uit een onderzoek onder studenten aan de Universiteit van Stanford.

Je hoort het wel vaker: als je ingewikkeld schrijft, nemen mensen je serieuzer. Klopt dat eigenlijk wel?

Spoiler: Nee.

In de wetenschap is een ingewikkelde stijl de norm

De meeste studenten proberen te schrijven ‘zoals het hoort’. Ze proberen aan de norm te voldoen. Waarschijnlijk gold dat ook voor de studenten op Stanford.

In de wetenschap Dit artikel gaat over wetenschap, maar de ideeën uit dit artikel zijn ook van toepassing op andere type teksten waarin een ingewikkelde stijl de norm is, zoals beleidsteksten.is de norm een ingewikkelde stijl. Een gemiddeld paper bevat veel lange, complexe zinnen en veel jargon.

In een natuurwetenschappelijk tijdschrift kun je bijvoorbeeld dit soort formuleringen tegenkomen:

The smallest of the URF’s (URFA6L), a 207-nucleotide (nt) reading frame overlapping out of phase the NH2-terminal portion of the adenosinetriphosphatase (ATPase) subunit 6 gene has been identified as the animal equivalent of the recently discovered yeast H+-ATPase subunit 8 gene.

Bron Dit voorbeeld komt uit het klassieke artikel ‘The Science of Scientific Writing‘ (pdf) van Gopen en Swan.


En in de geesteswetenschappen kan een zin er zo uitzien:

If, for a while, the ruse of desire is calculable for the uses of discipline soon the repetition of guilt, justification, pseudo-scientific theories, superstition, spurious authorities, and classifications can be seen as the desperate effort to “normalize” formally the disturbance of a discourse of splitting that violates the rational, enlightened claims of its enunciatory modality.

BronKijk voor de bron van dit voorbeeld hier.


Ook als het je lukt om deze zinnen te begrijpen, kost dat moeite. En beide voorbeelden zijn nog maar één zin lang.

Eerlijk is eerlijk: de laatste zin is niet helemaal representatief. Deze zin werd namelijk tweede in een Bad Writing Contest uit 1998. In deze ‘wedstrijd’ werden de slechtst geschreven academische passages is de spotlights geplaatst.

Toch geeft de zin wel een – uitvergroot – beeld van de stijl die je in academische teksten veel tegenkomt.

Natuurlijk is het niet zo dat alle wetenschappelijke teksten deze ingewikkelde stijl hebben. Maar nogmaals: zo’n stijl is wel de norm, de conventieAcademische papers schijnen met de jaren ook nog eens ingewikkelder te zijn geworden. Bijvoorbeeld het gebruik van jargon neemt toe..

Een ingewikkelde stijl vertraagt kennisdeling

De ingewikkelde wetenschappelijke schrijfstijl heeft veel nadelen. Zowel voor de schrijver als voor de lezer.

Voor de schrijver is een belangrijk nadeel dat mensen een artikel met een ingewikkelde stijl sneller wegleggen. En als ze het wel uitlezen, is de kans groot dat ze de inhoud niet goed begrijpen.

De methoden en resultaten uit zo’n artikel worden daardoor minder vaak gebruikt. Ook mist de schrijver kansen op samenwerking en constructieve feedback.

Dan de nadelen voor de lezer. Die is door de ingewikkelde stijl onnodig veel tijd kwijt met het ontcijferen van de inhoud. En soms lukt dat gewoon niet.

De academische stijlconventie vertraagt daardoor het delen van kennis.

Wetenschappers leren minder dan zou kunnen. En ze missen inzichten die voor hun eigen onderzoek relevant zijn.

Daarnaast zeggen veel wetenschappers dat papers lezen onaangenaam, frustrerend en saai is. Ook als het onderzoek zelf wél interessant is. (Meer over weten?)

Soms denken mensen dat academische teksten vooral moeilijk zijn voor buitenstaanders. Bijvoorbeeld voor leken, praktijkmensen (zoals dokters) en wetenschappers uit een ander vakgebied. Dat is niet zo: het geldt ook voor wetenschappelijke peers.

Taalkundige en psycholoog Steven Pinker verwoordt het als volgt in Why Academics Stink at Writing:

“I suffer the daily experience of being baffled by articles in my field, my subfield, even my sub-sub-subfield.”

Bron (pdf)

Wetenschappers zien een ingewikkelde stijl als vereiste

Waarom gebruiken zoveel wetenschappers dan eigenlijk een ingewikkelde stijl?

Als je hen daarnaar vraagt, hoor je verschillende redenen.

Dat het moeilijk is om helder te schrijven over een onderwerp waar je veel van weet. Dat wetenschappers een drukke agenda hebben. Dat er weinig prikkels zijn om helder te schrijven. Dat wetenschap nu eenmaal over complexe, genuanceerde zaken gaat, die je alleen in ingewikkelde, genuanceerde taal kunt vangen.

Maar in de trainingen die ik geef aan wetenschappers hoor ik één argument het vaakst: het normargument. Zo hoort het nu eenmaal in de wetenschap. Alleen als je zo schrijft word je serieus genomen. En kom je professioneel, wetenschappelijk en intelligent over.

Mensen gaan ervan uit dat een ingewikkelde stijl een vereiste is voor redacteuren van tijdschriften, voor subsidiegevers en voor supervisors: de ‘poortwachters’ van de academie.

Een andere stijl zou leiden tot kritiek, bijvoorbeeld de kritiek dat een tekst te simpel of te populair is.

De studenten op Stanford maakten hun stijl opzettelijk ingewikkelder. Later in hun carrière kiezen wetenschappers waarschijnlijk minder bewust voor een ingewikkelde stijl. De stijl is dan een tweede natuur geworden, een vanzelfsprekendheid.

Een ironisch paper verwoordt het resultaat poëtisch:

“Hell – is sitting on a hot stone reading your own scientific publications.”

Als je ingewikkeld schrijft kom je niet intelligenter over

Je komt intelligenter over als je ingewikkeld schrijft. Dat klinkt aannemelijk. Maar…

Het klopt niet.

In het onderzoek op Stanford waarmee dit artikel begon, vond Daniel M. Oppenheimer zelfs bewijs voor het tegendeel. Oppenheimer legde studenten teksten voor, waarvan sommige complexer warens gemaakt.

De studenten dachten dat schrijvers van de minst complexe teksten het intelligentst waren.

Het artikel heeft de komisch bedoelde titel Consequences of Erudite Vernacular Utilized Irrespective of Necessity: Problems with Using Long Words Needlessly.

Teksten expres ingewikkeld maken is dus niet effectief als je intelligent wil overkomen.

Ingewikkeld schrijven is geen vereiste voor publicatie

Dan de aanname dat een ingewikkelde stijl vereist is om langs de ‘poortwachters’ van de academie te komen.

Ook dat is niet waar.

Stijlgidsen van wetenschappelijke tijdschriften raden een complexe stijl meestal af.

De stijlgids van Nature vraagt auteurs onder meer om jargon en afkortingen te vermijden. Ook raadt de stijlgids aan om actief te schrijven, concepten ‘uit te pakken’ en conclusies te presenteren in zinnen met eenvoudige constructies.

Helen Sword, schrijver van het boek Stylish Academic Writing, analyseerde 100 stijlgidsen van wetenschappelijke tijdschriften. Ze keek wat die gidsen zeggen over jargon.

21 stijlgidsen raadden aan geen enkel jargon te gebruiken. 46 stelden dat je voorzichtig moet zijn met jargon. In 33 stijlgidsen stond niets over jargon.

Sword:

“I have yet to discover a single academic-style guide that advocates a freewheeling embrace of jargon. Nevertheless, academic journals are awash in the stuff.”

Bron Deze passage komt uit het artikel ‘Inoculating Against Jargonitis‘.


Nu houden niet alle redacteuren zich aan hun eigen stijlgids. Toch geven de meeste, volgens Sword, gewoon de voorkeur aan artikelen met een heldere en leesbare stijl. Met zo’n stijl kan je dus prima langs deze poortwachters komen.

Dat gebeurt ook in de praktijk.

Helen Sword analyseerde namelijk ook nog eens 500 gepubliceerde artikelen uit verschillende wetenschappelijke vakgebieden. Ze concludeerde dat in elk vakgebied ‘een gezonde minderheid’ van de artikelen goed is geschreven.

Door helder te schrijven bereik je meer lezers

De analyse van Sword toont natuurlijk ook dat je gepubliceerd kunt worden als je ingewikkeld schrijft. Ingewikkeld schrijven is nu eenmaal de norm.

Maar dat je gepubliceerd wordt betekent nog niet dat mensen je artikel ook lezen.

Een hardnekkig gerucht is dat de helft van de wetenschappelijke papers alleen gelezen wordt door referenten en redacteurs. Dat gerucht blijkt niet te bewijzen. Maar het achterliggende idee – dat veel papers een beperkt publiek hebben – wordt breed onderschreven.

Als je wil dat er iets met jouw onderzoek gebeurt, moet je dus geen genoegen nemen met een publicatie. Al zijn publicaties nog zo belangrijk voor een academische carrière. En al is gepubliceerd worden vaak ook al moeilijk.

Er gebeurt alleen iets met jouw methoden en resultaten als mensen je artikel lezen, begrijpen én onthouden. En dat bereik je door helder te schrijven.

Investeer in je schrijfvaardigheden

De meest genoemde redenen om ingewikkeld te schrijven houden dus geen stand. En er zijn goede redenen om wél helder te schrijven.

Alleen: hoe pak je dat aan?

Maak je weleens teksten expres ingewikkelder? Dan is de quick win om dit niet meer te doen. Dat is relatief makkelijk.

Actief je schrijfstijl verbeteren is moeilijker. Om een ingewikkeld onderzoek helder te verwoorden heb je goede schrijfvaardigheden nodig.

Bewustwording is al een belangrijke eerste stap. Als je beseft dat schrijfstijl veel invloed heeft, zet je het hoger op je prioriteitenlijst – ook al is je agenda als wetenschapper nog zo vol.

Vervolgens moet je structureel tijd en aandacht besteden aan je schrijfstijl. Alleen door te oefenen, word je beter, net als met een sport.

Je kunt bijvoorbeeld een schrijftraining volgenWij begeleiden regelmatig mensen die een tekst schrijven. Individueel of in een groepstraining. Wil je meer weten? Neem contact op., een boek of blog lezen over schrijven, of de schrijfstijl van artikelen bespreken met collega’s.

Helder schrijven in de wetenschap kan ook vragen om enige moed. Je breekt immers met een conventie. Toch is het goed om dat te doen bij een conventie die zo contraproductief is als deze.

Alleen zo bereik je dat anderen net zo enthousiast worden over jouw onderzoek als jij.

Online bronnen ter inspiratie

Wil je tijd investeren in je schrijfvaardigheden? De volgende links met adviezen helpen je op weg:

Algemene schrijfadviezen

Gebruik een verhalende opbouw

Vermijd onnodig jargon en moeilijke woorden

Schrijf concreet en precies

Schrijf zinnen en alinea’s met één kernboodschap

Schrijf actief, vermijd naamwoordstijl en schrijf bondig


Arnaud is trainer, adviseur en tekstschrijver bij Analytic Storytelling. Hij helpt klanten om een heldere en overtuigende boodschap op papier te krijgen in woord en beeld.

To inform is not a goal

Summer holiday.

You are swimming in a river that runs between steep cliffs.

Past a small sandy beach, the current suddenly grows stronger. A cold force pulls you down. With frantic swimming strokes, you try to escape.

After a few seconds your muscles respond. Your right calf turns as hard as a coconut. Cramp.

You are losing your strength. You trash around, your head goes under, you swallow water.

Then, you struggle to the surface and scream.

‘I am drowning! I am drowning!’

You probably don’t scream ‘I am drowning’ to inform people.

You want your audience to do something. Someone has to jump into the water and save you.

In the workplace, we think it’s perfectly normal to inform

In the river, the idea that you communicate just to share information is absurd.

But at work we think of informing as a perfectly normal communication goal.

Maybe you yourself sometimes say that you want to inform someone. Or perhaps you use a similar term – ‘explain’, ‘tell’, or ‘update’.

Yet in professional communication, informing is never really your goal.

Usually, you also want your audience to do something with your information. Luckily, in these cases, it is not your life that’s on the line.

If informing is your goal, your communication becomes uncompelling

If you decide that the goal of your communication is to inform, chances are that your story will be long and not very compelling.

An example.

Shania develops an app for elderly people to train their memory.

The board of a seniors’ association asks Shania to give a presentation at a members’ conference.

Shania is flattered, and she likes to talk about her app. She already has a nice couple of slides she can use.

But she has no more than 15 minutes. And she can think of 1000 things she could tell them about her app.

What to include in her presentation? And how much time should she dedicate to each topic?

At the conference, Shania first talks about memory problems in elderly people. Especially in those who have dementia.

Then, she discusses scientific insights in memory training. She makes a case for highly intensive workouts. New research reveals that these are the most effective.

Then Shania talks about how her team developed the app.

The moderator raises 2 fingers: she has 2 minutes left.

She clicks to the slide with the app. She starts to talk faster. About the game with the animals, how it works, why it is fun for elderly people. Fun, but also highly intensive.

Then her presentation is done. She receives a polite applause.

Ask for the underlying goal

Shania isn’t sure how she feels about the conference.

Did it go well? How has this helped her?

The problem is that Shania was asked to tell the members ‘something’ about her app. She received a request to inform.

That’s also how she defined her goal herself: to inform her audience.

Since ‘to inform’ sounds like a goal, she didn’t think any further about what she wanted to achieve with her information.

In retrospect, Shania would have preferred to formulate a more specific goal.

Luckily, such an underlying goal is generally easy to find.

There are 4 questions that can help Shania – and you – do that:

Question 1: Why do I want to inform my audience?

You should first think about what you want to achieve by telling your story.

You can do that by asking yourself ‘why?’. It’s often good to do this several times.

For Shania, that goes like this:

Why do I want to inform the members of the seniors’ association? Because the members are elderly people, and elderly people are my target group.

Why do I want to inform elderly people? I want to raise their interest in my app.

Why do I want them to be interested in my app? In this phase, I am looking for elderly people to test the beta version. Later on, I want elderly people to use my app.

By asking ‘why?’ three times in a row, Shania makes her goals explicit.

Question 2: Why does my audience want information from me?

You’ll often choose informing as a goal when you, like Shania, are asked to speak or write about your work. Or when you receive a task or assignment from your organization.

That’s why it’s good to also ask ‘why?’ from the perspective of your audience. Because, in fact, getting informed is not an end in itself either.

Why did the seniors’ association ask Shania to give a presentation? What is the question behind the question?

Don’t know exactly why your audience would want information? Oftentimes, you can just ask them.

When Shania asks the association about this, she learns that they want to show their members which opportunities apps can offer to elderly people. And secondly, they want to help Shania because her work is important for their target group.

Question 3: What do I want my audience to do?

After the why questions, you sometimes need to ask yourself one additional question: the question what your audience should do afterwards.

Shania may decide that she is looking for elderly people who are willing to test the beta version. She would like them to share their e-mail addresses with her. It would be even better if they would ask other seniors to test the app too.

Sometimes you don’t have a direct action as your goal. For instance, when you want to convince others that apps offer opportunities to elderly people.

Usually, in such cases, there are more long-term actions that you can think of.

For instance, to make sure that people choose an app when they have to solve a problem six months later. Or to motivate them to tell other people about apps.

Question 4: What would go wrong if I don’t communicate at all?

Are you still not satisfied with your goal? Then put the whole thing on the line, with a final question: what would go wrong if I don’t communicate at all?

For Shania, the conference is a bonus. But if she doesn’t go, she will have to find another way to recruit elderly people who want to test her app. Which will probably cost her time and money.

Can’t think of anything that would go wrong if you refrain from communicating at all?

Then it may be better to spend your time on other things – if that’s possible.

Life is short.

Use the underlying goal to focus your story

The underlying goal makes it easier to focus your story.

Often, you can explicitly mention your goal, and what you want your audience to do.

Suppose Shania can make a presentation based on the goals that she found by asking the 4 questions. In that case, it could look like this:

Shania starts with a short impression of apps for elderly people. And she discusses 3 examples to inspire her audience.

Next, she explains how her app works, and how valuable it is to have an easy, accessible tool to train your memory with.

Then she mentions that she is looking for elderly people who want to test her app.

She briefly tests the animal game with the audience. This way, people can get an idea what it is like to do such tests. And she receives the first feedback on it.

After that, she explains how long it takes to do the test, and until when people can participate. Participants can continue to use the app for free.

People who are interested can put their e-mail address on a list, during the reception after the conference. Everyone in the audience will receive an e-mail that they can forward to other people who might want to help.

Chances are that Shania receives dozens of e-mail addresses from helpful elderly people. The most important step she needs to take to make this happen, is to choose a goal that is different from merely informing.

Remember the mantra

Inform, explain, update… pay attention when you hear yourself use these words. Or when a colleague does.

Remember the river – the current, the cramp.

And remember the mantra: to inform is not a goal.


Arnaud is trainer, advisor and text writer at Analytic Storytelling. He helps customers to send out a clear and convincing message in both words and images.

Informeren is geen doel

Zomervakantie.

Je zwemt in een rivier tussen hoge rotswanden.

Voorbij een zandstrandje wordt de stroming plots sterker. Een koude kracht trekt je omlaag. Je biedt weerstand met haastige slagen.

Na een paar seconden reageren je spieren. Je rechterkuit wordt hard als een kokosnoot. Kramp.

Kracht zetten lukt niet meer. Je spartelt, gaat kopje onder, krijgt een hap water binnen.

Dan worstel je je naar boven en schreeuw je het uit.

‘Ik verdrink! Ik verdrink!’

‘Ik verdrink’ schreeuw je waarschijnlijk niet om te informeren.

Je wil dat je publiek iets gaat doen. Iemand moet in het water springen om je te redden.

Op de werkvloer vinden we informeren heel gewoon

Het idee dat je communiceert om te informeren is in de rivier absurd.

Maar op de werkvloer zien we informeren als een heel gewoon communicatiedoel.

Misschien zeg je zelf ook wel eens dat je iemand wil informeren. Of gebruik je een vergelijkbare term als ‘uitleggen’, ‘vertellen’ of ‘updaten’.

Toch is in professionele communicatie informeren nooit echt je doel.

Als het goed is wil je ook daar dat je publiek door jouw informatie iets gaat doen. Al staat daarbij gelukkig niet snel je leven op het spel.

Informeren maakt communicatie vrijblijvend

Kies je informeren wel als je doel? Dan is de kans is dan groot dat je verhaal vrijblijvend en lang wordt.

Een voorbeeld.

Shania ontwikkelt een geheugentrainingsapp voor ouderen. Het bestuur van de ouderenbond vraagt haar als spreker op een ledencongres.

Shania is vereerd en vertelt graag over haar app. Een paar mooie slides heeft ze al klaarliggen.

Alleen heeft ze maar 15 minuten. En ze kan wel 1.000 dingen vertellen over haar app.

Wat moet ze opnemen in haar presentatie? En hoe lang moet het over welk onderwerp gaan?

Op het congres gaat Shania eerst in op geheugenproblemen bij ouderen. En vooral bij ouderen met dementie.

Daarna bespreekt ze wetenschappelijke inzichten in geheugentraining. Ze pleit voor hoogintensieve workouts. Nieuw onderzoek laat zien dat die het meeste effect hebben.

Dan vertelt Shania hoe haar team de app ontwikkeld heeft.

De dagvoorzitter steekt 2 vingers op: nog 2 minuten.

Ze klikt door naar de slide die de app laat zien. Ze gaat sneller praten. Over hoe het dierenspel werkt en waarom het leuk is voor ouderen. En niet alleen leuk, maar ook hoogintensief.

Dan zit haar presentatie erop en krijgt ze een beleefd applaus.

Vraag naar het achterliggende doel

Shania houdt een onbestemd gevoel over aan het congres.

Ging het goed of slecht? En wat heeft ze er precies aan gehad?

Het probleem is dat Shania is gevraagd is om ‘iets’ te vertellen over haar app. Ze heeft een informeerverzoek gekregen.

En dat heeft ze zelf ook als haar doel gezien: informeren.

Omdat informeren klinkt als een doel heeft ze niet verder nagedacht over wat ze met haar informatie wil bereiken.

Shania had achteraf graag een specifieker doel geformuleerd.

Meestal is zo’n ander, achterliggend doel gelukkig makkelijk te vinden.

Er zijn 4 vragen die Shania – en jou – daarbij kunnen helpen:

Vraag 1: Waarom wil ik informeren?

Allereerst moet je bedenken wat je zelf met je verhaal wil bereiken.

Dat kun je doen door ‘waarom?’ te vragen. Vaak is het goed om dat meerdere keren te doen.

Bij Shania ziet dat er zo uit:

Waarom wil ik de leden van de ouderenbond informeren? Omdat de leden ouderen zijn, en ouderen zijn mijn doelgroep.

Waarom wil ik ouderen informeren? Ik wil dat ze geïnteresseerd raken in mijn app.

Waarom wil ik dat ze geïnteresseerd raken in mijn app? In deze fase zoek ik ouderen om de bètaversie te testen. En later wil ik dat ouderen mijn app gaan gebruiken.

Door 3 keer ‘waarom?’ te vragen expliciteert Shania haar doelen.

Vraag 2: Waarom wil mijn publiek informatie?

Je kiest informeren vaak als doel als je – net zoals Shania – ergens voor gevraagd wordt. Of als je een taak of opdracht krijgt vanuit je organisatie.

Daarom is het goed om de waaromvraag (of vragen) ook vanuit het publiek te stellen. Geïnformeerd worden is namelijk ook geen doel.

Waarom vraagt de ouderenbond Shania als spreker? Wat is de vraag achter die vraag?

Weet je niet precies waarom je publiek informatie wil? Meestal kun je het hen gewoon vragen.

Als Shania dit doet, hoort ze dat de bond leden wil laten zien welke kansen apps voor ouderen bieden. Ook willen ze Shania helpen omdat haar werk belangrijk is voor hun doelgroep.

Vraag 3: Wat moet mijn publiek doen?

Na de waaromvragen is soms nog 1 extra vraag nodig: de vraag wat je publiek na afloop moet doen.

Shania kan bijvoorbeeld bedenken dat ouderen die de bètaversie willen testen hun e-mailadres achterlaten. Het zou helemaal mooi zijn als mensen ook andere ouderen willen vragen om de app te testen.

Soms heb je geen directe actie als doel. Dat is bijvoorbeeld zo als je mensen wil overtuigen van de kansen die apps voor ouderen bieden.

Meestal zijn er ook dan wel acties op de lange termijn waar je aan kunt denken. Bijvoorbeeld dat mensen over een half jaar eerder voor een app kiezen als ze een probleem moeten oplossen. Of dat ze andere mensen over apps gaan vertellen.

Vraag 4: Wat gaat er mis als ik niet communiceer?

Ben je nog niet tevreden over je doel? Zet dan de boel op scherp met een laatste vraag: Wat gaat er mis als ik niet communiceer?

Voor Shania is het congres een extraatje. Maar als ze niet gaat, zal ze op een andere manier ouderen moeten vinden die haar app willen testen. Dat kost waarschijnlijk tijd en geld.

Weet je niet wat er misgaat als je van communicatie afziet?

Dan is het misschien beter om je tijd ergens anders aan te besteden – als dat kan.

Life is short.

Gebruik het achterliggende doel om je verhaal aan te scherpen

Het achterliggende doel maakt het veel makkelijker om je verhaal aan te scherpen.

Vaak kun je ook letterlijk zeggen wat je doel is en wat je wil dat je publiek gaat doen.

Stel dat Shania een presentatie mag maken op basis van de nieuwe doelen die ze door de vragen heeft gevonden.

Shania begint dan met een korte schets van apps voor ouderen. En ze bespreekt 3 voorbeelden ter inspiratie.

Daarna legt ze uit hoe haar app werkt en hoe waardevol het is om laagdrempelig je geheugen te kunnen trainen.

Vervolgens zegt ze dat ze ouderen zoekt die haar app willen testen.

Op het congres test ze al kort het dierenspel met het publiek. Daardoor ervaren mensen hoe zo’n test eruitziet. En ze krijgt vast eerste feedback.

Daarna vertelt ze hoelang de test duurt en tot wanneer mensen mee kunnen doen. Mensen die meedoen kunnen de app gratis blijven gebruiken.

Wie interesse heeft kan zijn e-mailadres achterlaten op een formulier bij de borrel. Alle aanwezigen krijgen een e-mail die ze kunnen doorsturen naar andere ouderen die misschien willen helpen.

De kans is groot dat Shania zo tientallen e-mailadressen van behulpzame ouderen krijgt. De belangrijkste stap daarvoor is dat ze een ander doel formuleert dan informeren.

Onthoud de mantra

Informeren, uitleggen, updaten… Wees alert als je deze woorden gebruikt. Of als een collega dit doet.

Denk dan terug aan de rivier – aan de stroming, aan je kramp.

En onthoud als mantra: Informeren is geen doel.


Arnaud is trainer, adviseur en tekstschrijver bij Analytic Storytelling. Hij helpt klanten om een heldere en overtuigende boodschap op papier te krijgen in woord en beeld.

Hoe je zorgt dat ze het wél begrijpen (met 5 handgetekende voorbeelden)

Mike hoort zichzelf praten. De patiënt kijkt hem glazig aan.

Mike probeert het nog een keer. Geen jargon. Simpele woorden.

De patiënt knikt beleefd. Toch ziet Mike aan zijn blik dat hij het nog steeds niet begrijpt.

Hmpfh…

Hoe moet hij het dán uitleggen?

Iedereen die communiceert over een ingewikkeld onderwerp, loopt weleens vast. Dokters zoals Mike, maar ook wetenschappers, ingenieurs, beleidsmedewerkers en financiële experts.

Meestal zoeken we naar andere woorden om onze uitleg te verbeteren.

Heb je er weleens aan gedacht om het helemaal anders aan te pakken? Je kunt namelijk ook schetsen om iets uit te leggen.

Schetsen zijn doeltreffend

Inderdaad, poppetjes tekenen. En bomen, auto’s en appels.

Een simpele, handgetekende schets is vaak enorm effectief. Want door een schets begrijpt je publiek je beter en sneller.

Een schets waarmee je iets uitlegt, ziet er bijvoorbeeld zo uit:

De meeste kenniswerkers tekenen zelden.

Omdat ze er gewoon niet aan denken. Omdat ze niet weten hoe dat zou moeten. Of omdat ze denken dat een schets niet professioneel overkomt.

Tekenen ligt meestal buiten hun comfortzone.

Hieronder bespreek ik voorbeelden van uitlegschetsen. Zodat je een beeld hebt van hoe je zo’n schets zelf zou kunnen inzetten. En waar je daarbij op moet letten.

Alvast een geruststelling: je hoeft niet goed te kunnen tekenen!

Sketchplanations als voorbeeld

Het rugtasvoorbeeld komt van sketchplanations.com. Op die site plaatst ontwerper Jono Hey elke week een nieuwe schets over een onderwerp dat hem interesseert.

Het zijn leuke, visuele kennissnacks die je in een halve minuut weghapt.

Vaak leer je er ook nog wat van. De rugtastip pas ik zelf bijvoorbeeld consequent toe.

Als kenniswerker communiceer je meestal over complexere onderwerpen dan rugtassen. Zo’n onderwerp lijkt misschien moeilijker te tekenen omdat het abstracter is.

Gelukkig gaan sketchplanations ook vaak over complexe, abstracte onderwerpen. Ik heb er vijf geselecteerd.

#1: The 3 tallest mountains

De Mount Everest is de hoogste berg op aarde. Dat weet iedereen. Toch zijn er nog twee bergen die aanspraak kunnen maken op deze titel.

Hey legt het als volgt uit:

Uiteraard kun je dit idee ook met woorden uitleggen. Maar met beeld gaat de uitleg sneller. Door beeld begrijpt het publiek bijvoorbeeld direct het effect van de uitstulping rond de evenaar.

Als je zelf schetst, is het vaak niet nodig om zo mooi te tekenen als Jono Hey. De bergen van Hey bevatten best veel detail. Het kost extra tijd om zo te tekenen.

Een aardrijkskundeleraar die dit idee wil uitleggen, heeft genoeg aan een paar simpele lijnen op het schoolbord.

Een lijn, een driehoek, een cirkel, en een vierkant. Met deze basisvormen kun je eigenlijk alles schetsen.

Goede tekenvaardigheden zijn dus niet zo belangrijk. Veel belangrijker is dat je kunt bedenken hoe je schets eruit moet zien.

#2: Two-factor authentication

Deze sketchplanation gaat over two-factor authentication: een bekend concept in de beveiliging.

Om het concept op abstract niveau uit te leggen gebruikt Hey een venndiagram. Maar hij doet ook nog wat anders.

Hij tekent een mens. En met sleutels en vingerafdrukken laat hij zien hoe two-factor authentication eruitziet in onze alledaagse wereld. Als hij dat niet zou doen, zou de schets duidelijk zijn, maar vrij abstract blijven.

Dit kun je zelf ook toepassen als je gaat schetsen.

Bedenk hoe mensen in jouw onderwerp een rol spelen. Zoals je patiënt, je gebruiker of je klant. Als je hen tekent, wordt je uitleg duidelijker, invoelbaarder en urgenter.

Als je zelf mensen schetst, is een simpele ‘stick figure’ meestal voldoende.

Ook als je schrijft of praat, is het goed om het over mensen te hebben. Alleen doe je dit niet automatisch omdat je in taal makkelijk abstract blijft. In taal kun je het bijvoorbeeld prima hebben over ‘kennisvalorisatie’, ‘agile werken’ of ‘de circulaire economie’ zonder dat het expliciet over mensen gaat. Dat gebeurt je in een schets minder snel.

#3: Accuracy and precision

Het onderwerp van deze sketchplanation – het verschil tussen juistheid en precisie – is wat abstracter en complexer dan de voorbeelden hiervoor.

Een metafoor kan helpen om zo’n abstract idee uit te leggen. Zonder de metafoor van de schietschijf is dat niet heel makkelijk.

Ook in taal is een metafoor effectief. Maar omdat een metafoor vaak beeldend is, kun je hem meestal ook goed schetsen en dan begrijpt je publiek het nog sneller.

Met een beetje fantasie kun je zelf ook doeltreffende metaforen bedenken. Vaak is dit nog leuk om te doen ook.

Deze sketchplanation heeft nog een belangrijk element.

Kleur.

Jono Hey gebruikt altijd zwart als basiskleur. Daarnaast gebruikt hij kleuren voor de onderdelen die inhoudelijk van belang zijn. Elk onderdeel krijgt een eigen kleur.

Door kleur ziet je publiek in één oogopslag wat ‘hetzelfde’ is. Daardoor kunnen ze de schets sneller begrijpen. Daarnaast maakt kleur het beeld aantrekkelijker. Het beeld trekt zo meer de aandacht.

Je kunt ook te veel kleur gebruiken. Dan wordt het beeld juist onrustig en chaotisch. Gebruik in je schets dus kleuren bewust en alleen voor dingen die inhoudelijk belangrijk zijn.

#4: Fruit vs vegetable

Tomaten zijn eigenlijk fruit.

Misschien heeft iemand dit wel eens tegen je gezegd.

Nu blijkt dat het groente-en-fruitspectrum nog veel ingewikkelder in elkaar steekt. Als tomaten fruit zijn, geldt dat ook voor avocado’s, komkommers en aubergines.

Beeld leent zich goed om een simpele tegenstelling uit te leggen. Het bovenste deel van de sketchplanation laat dat goed zien.

Hier is het fruit versus groente. In het vorige voorbeeld was de tegenstelling precies versus accuraat. Ook tegenstellingen zoals voor/na, nu/toekomst en goed/slecht lenen zich vaak goed voor een schets.

Doordat je onderdelen visueel van elkaar scheidt (meestal links/rechts) ziet je publiek direct wat waarbij hoort.

Het onderste deel van de sketchplanation toont nog een ander sterk punt van beeld: je ziet alle verschillende onderdelen tegelijk.

Dat heeft grote voordelen ten opzichte van tekst waarbij je publiek de verschillende onderdelen altijd na elkaar ervaart.

Beeld maakt de samenhang tussen de onderdelen sneller duidelijk. En je hoeft niet steeds opnieuw te verwijzen naar onderdelen zoals ‘botanically fruit’ en ‘largely sweet’, terwijl dat in tekst wel zou moeten.

Met een schets kan je bijvoorbeeld ook goed uitleggen uit welke onderdelen een cel, orgaan, machine, organisatie of netwerk bestaat. En hoe die onderdelen met elkaar interacteren.

#5: The square-cube law

De square-cube law is een wiskundige wet. Zoals wel vaker bij wiskundige wetten is deze niet zo makkelijk uit te leggen.

Jono Hey combineert in deze sketchplanation twee dingen.

Aan de ene kant maakt zijn schets het technische, wiskundige gedeelte inzichtelijk. Je kunt dit vergelijken met het venndiagram bij de two-factor authentication.

Aan de andere kant geeft hij herkenbare voorbeelden uit de biologie en de bouwkunde. De olifant, de mier, het kind, de boom, het gebouw.

Voorbeelden en concrete, alledaagse objecten helpen enorm om een onderwerp toegankelijker te maken en tot leven te wekken. Eerder zagen we al het sleutelgat, de pinautomaat, de banaan en alle andere groente- en fruitsoorten.

En dan is er nog iets dat opvalt.

Deze sketchplanation bevat vrij veel tekst.

Schetsen hoeven natuurlijk ook niet altijd voor zichzelf te spreken. Meestal kun je er zelf immers iets bij vertellen of iets bij schrijven.

Een schets met erg veel tekst is vaak wel minder effectief en minder aantrekkelijk. Maar tekst is dus zeker niet verboden.

Zelf aan de slag: schetsen kan vaker dan je denkt

Ik hoop dat de sketchplanations je inspireren om vaker zelf het schetspotlood ter hand te nemen.

Het kan vaker dan je denkt.

Ik zal niet snel vergeten dat mijn aankoopmakelaar voor me tekende hoe sommige huizen in Haarlem op palen staan. En hoe je kan controleren of zo’n huis verzakt is.

Ook de radioloog die het ‘divertikeltje’ (uitstulping van de darmwand) in de buik van mijn zoon tekende, scoorde daarmee punten. En de tekening hielp me echt om beter te begrijpen hoe het zat.

In veel van onze trainingen maken wetenschappers en andere kenniswerkers schetsen over hun onderwerp. Eigenlijk iedereen blijkt in staat om te tekenen. Ook mensen die acht uur per dag achter de computer of in het lab zitten.

Bovendien blijkt dat eigenlijk elk onderwerp zich leent voor schetsen.

Meer voorbeelden?

Wil je meer inspiratie opdoen? Op sketchplanations.com staan nog veel meer uitlegschetsen over uiteenlopende onderwerpen. Je kunt je ook aanmelden voor de nieuwsbrief. Zelf bekijk ik elke zondag met veel plezier de nieuwe uitlegschets in mijn inbox.


Arnaud is trainer, adviseur en tekstschrijver bij Analytic Storytelling. Hij helpt klanten om een heldere en overtuigende boodschap op papier te krijgen in woord en beeld.

How to make people understand (with 5 hand-drawn examples)

Mike hears himself talk. His patient looks at him blankly.

Mike tries again. No jargon. Simple language.

The patient nods politely. But Mike can tell from the look in his eyes that he still doesn’t understand.

Argh…

How can he explain this?

Anyone who communicates about a complicated topic can sometimes get stuck. Doctors, like Mike, but also scientists, engineers, policy makers and financial experts.

Usually, we look for different words to improve our explanation.

Have you ever considered trying a wholly different approach? You can also use sketches to explain something.

Sketches are effective

Yes, drawing figures. And trees, cars and apples.

A simple, handmade sketch is often enormously effective. Because a sketch can help your audience understand your topic better, and much faster.

An explanatory sketch can look like this:

Most knowledge workers hardly ever draw.

Because it just doesn’t enter their minds. Because they don’t know how. Or because they think a sketch doesn’t look professional.

Drawing is generally outside of their comfort zone.

Below, I will discuss some examples of explanatory sketches. To give you an idea of how you could use such sketches yourself. And what to keep in mind when you do.

But first, a reassurance: you don’t have to be good at drawing!

Sketchplanations as example

The backpack example is from sketchplanations.com. That’s where designer Jono Hey publishes a new sketch every week, about a topic that he’s interested in.

They’re nice, visual nuggets of knowledge, easy to consume in just 30 seconds.

Often, they teach you something useful or interesting. For instance, I consistently apply the backpack trick.

As a knowledge worker, you generally communicate about topics that are more complex than backpacks. Such topics may seem more difficult to draw because they are more abstract.

Luckily, sketchplanations are often about complex, abstract topics too. I selected five of them.

#1: The 3 tallest mountains

The Mount Everest is the tallest mountain on earth. Everybody knows this. Yet there are two other mountains that also have a claim to the title.

Hey explains this as follows:

Of course, you could explain this idea using words. But an image does so more quickly.

For instance, the image helps you instantly understand the effect of the bulge at the equator.

When you sketch, you generally won’t need to draw as nicely as Jono Hey does. Hey’s mountains are pretty detailed. It takes extra time to draw like that.

A geography teacher who wants to explain this idea, would only need a few simple lines on the blackboard.

A line, a triangle, a circle, a square. With these basic shapes you can, in fact, sketch anything.

Drawing skills are therefore not that important. It is much more important that you can decide what your sketch should look like.

#2: Two-factor authentication

This sketchplanation is about two-factor authentication: a familiar concept in the world of security.

To explain the concept on an abstract level, Hey uses a Venn diagram. But he adds something.

He draws a person. And with keys and fingerprints he shows what two-factor authentication looks like in our everyday world. If he hadn’t done that, the sketch would have still been clear, but it would have remained quite abstract.

You can do the same when you sketch.

Think how people play a role in your topic. Maybe your patient, end user or customer. If you draw them, your explanation will be clearer, more urgent and more relatable.

When you sketch people, a simple stick figure often will do.

It is also good to describe people when you write or talk. But you won’t do this automatically, because when you use language, it is easy to keep it abstract. Language allows you to discuss ‘valorization’, ‘agile working’ or ‘the circular economy’ without explicitly mentioning people. When you sketch, that is less likely to happen.

#3: Accuracy and precision

The topic of this next sketchplanation – accuracy and precision – is more abstract and complex than the previous ones.

A metaphor can help to clearly explain such an abstract idea. Without the shooting target metaphor that’s not as easy.

In language, metaphors are effective too. But because metaphors often use visual language, they are usually easy to sketch, which will help your audience understand it even faster.

With a little imagination you can think of spot-on metaphors yourself. Which is often fun to do.

This sketchplanation has another important element.

Color.

Jono Hey always uses black as the base color. In addition, he uses color for the parts that are important for the explanation. Each part gets its own color.

This use of color helps your audience instantly recognize what is ‘the same’. This makes the sketch quick to understand. In addition, color makes the image more appealing. The image attracts attention.

You can use too much color. That makes the image messy and chaotic. Therefore, choose consciously what colors you use in your sketch, and use them only for things that are important for the explanation.

#4: Fruit vs vegetable

Tomatoes are fruits.

Maybe someone has told you this at some point.

As it turns out, the fruit-and-vegetable spectrum is even more complicated than that. If tomatoes are fruits, then avocado’s, cucumbers and eggplants are too.

Images are useful for explaining simple contrasts. The top part of the sketchplanation is a good example of this.

Here, it’s fruit versus vegetable. The previous example contrasts precise with accurate. Similarly, contrasts like before/after, now/future and good/bad lend themselves well to sketching.

When you visually separate things (usually left/right), your audience can instantly recognize what belongs to what.

The lower part of the sketchplanation reveals another benefit of using images: you can see all the different parts at the same time.

This is a great advantage over text. With text, your audience can only experience the separate parts one after the other.

Visuals convey the connections between parts more quickly. And you don’t need to repeatedly refer to categories like ‘botanically fruit’ or ‘largely sweet’, which you would have to do when you use text.

With a sketch you can also quickly explain what parts a cell, organ, machine, organization or network is made of. And how these parts interact.

#5: The square-cube law

The square-cube law is a mathematical law. And as is often the case with mathematical concepts, it is not that easy to explain.

In this sketchplanation, Jono Hey combines two things.

On the one hand, his sketch explains the technical, mathematical part. You can compare this with the Venn diagram in the two-factor authentication image.

On the other hand, he draws familiar examples from biology and civil engineering. The elephant, the ant, the child, the tree, the building.

Examples and concrete, everyday objects are enormously helpful when you want to explain a topic in an accessible way, and bring it to life. In previous examples we saw a keyhole, an ATM, a banana and all the other fruits and vegetables.

There’s something else that’s remarkable about this sketch.

It contains quite a large amount of text.

Of course, sketches don’t always need to be self-explanatory. After all, you can usually add a verbal or written explanation.

It is important to realize that a sketch with a lot of text is often less effective and less appealing. But there certainly is no law against using text in your sketch.

To work: there are more opportunities to sketch than you think

I hope that these sketchplanations will inspire you to more often reach for a pencil yourself.

There are more opportunities to do so than you think.

I will not easily forget how my real estate agent made a drawing for me to explain that some houses in Haarlem, my hometown, are built on poles that are driven deep into the ground. And how to check whether the foundation of such a house has sunken.

The radiologist who drew the ‘diverticulum’ (a pouching in the intestinal wall) in my son’s belly scored points too. The drawing really helped me understand what was going on.

In many of our training courses, scientists and other knowledge workers make sketches about their topic. It turns out that everyone can draw. Including people who spend eight hours a day behind a computer or in a lab.

What’s more, it also turns out that every topic can be sketched.

More examples?

Do you want more inspiration? At sketchplanations.com you’ll find more explanatory sketches about various topics. You can also subscribe to the newsletter. I myself enjoy receiving a new sketchplanation in my inbox every Sunday.


Arnaud is trainer, advisor and text writer at Analytic Storytelling. He helps customers to send out a clear and convincing message in both words and images.

SCQA: Wat is het, hoe werkt het en wat kan ik ermee?

SCQA is een methode om informatie te structureren. Door de methode krijgt je boodschap een duidelijke, aantrekkelijke, verhalende opbouw. De SCQA-methode wordt onder meer gebruikt in het bedrijfsleven, bij de overheid en in de wetenschap.

Een SCQA bestaat uit vier vaste basiselementen. De methode is daardoor makkelijk te leren en toe te passen.

S,C, Q en A: de basiselementen van een goed verhaal

De vier basiselementen van een SCQA zijn Situation, Complication, Question en Answer. Als je deze elementen verbindt, krijg je een logische verhaalflow:


Situation: Is het startpunt van je verhaal en een gezamenlijke basis met je publiek. Bevat daarom voornamelijk herkenbare en gedeelde punten.

Complication: Laat zien waarom er nu actie nodig is. Bevat daarom problemen / kansen en de hordes die overwonnen moeten worden.

Question: Stelt de vraag hoe we de hordes uit de C kunnen overwinnen. Hoe kunnen we het probleem oplossen of de kans grijpen?

Answer: Geeft het antwoord hoe de hordes te overwinnen. Legt uit hoe de problemen worden opgelost of de kans gegrepen.


Eerst moet je publiek je onderwerp begrijpen en zich ermee kunnen identificeren. Daar zorg je voor door een herkenbaar vertrekpunt te kiezen: de Situation.

In de Complication luid je vervolgens de alarmbel. Daardoor gaat het publiek extra opletten en ervaart het urgentie. Er is een probleem, er moet iets gebeuren!

De Question maakt nieuwsgierig. Gaat het lukken om een antwoord te vinden?

Het Answer maakt het verhaal rond. Hier toon je hoe de complicatie wordt opgelost en de vraag wordt beantwoord.

Met een SCQA-structuur communiceer je makkelijker en beter

Zelf kun je ook de SCQA-methode gebruiken om je boodschap te structureren. Er zijn twee goede redenen om dat te doen.

Ten eerste verbetert de methode je maakproces. Je krijgt meer grip op je structuur waardoor je kunt makkelijker beslissen wat in je verhaal hoort en wat niet. Ook kun je beter analyseren hoe de onderdelen van je boodschap samenhangen.

Ten tweede leidt de SCQA-methode vaak tot een beter resultaat. Een boodschap met een SCQA is begrijpelijk en interessant en heeft een prettige spanningsboog. Ook ervaart je publiek urgentie waardoor het eerder iets met je informatie zal doen.

De SCQA kun je breed toepassen

De SCQA-methode is oorspronkelijk ontwikkeld om consultancyrapporten te verbeteren. Barbara Minto introduceerde de methode in haar beroemde boek The Pyramid Principle.

Gelukkig kan je SCQA’s ook in andere domeinen goed gebruiken. Eigenlijk leent elk vakgebied zich wel voor een SCQA-aanpak: van wetenschap tot business en van non-profit tot beleid.

Bovendien kun je de SCQA voor heel uiteenlopende communicatievormen gebruiken. Van een korte e-mail of een pitch tot een heel boek of een collegereeks. Ook bijvoorbeeld een blogartikel, een wetenschappelijk paper en een subsidieaanvraag kun je een SCQA-structuur geven.

Trouwens: ook filmmakers en romanschrijvers gebruiken SCQA-technieken om een spanningsboog te creëren. Let er maar eens op bij je volgende bioscoopfilm, serie of roman.

Voorbeeld van een SCQA: gamification in de fysiotherapie

Een voorbeeld kan helpen om te begrijpen hoe zo’n SCQA er in de praktijk uitziet:


Situation: Na een ongeluk trainen mensen vaak onder begeleiding van een fysiotherapeut. Om volledig te herstellen moeten ze thuis hun oefeningen blijven doen. Maar 70% van deze patiënten doet dat niet.

Complication: Het gevolg is dat ze veel langzamer herstellen, en sommigen herstellen helemaal niet. Het probleem is dat de motivatie hen ontbreekt. Ze vinden de oefeningen saai, of ze snappen ze niet. Of ze zien geen resultaten.

Question: Hoe kunnen we patiënten motiveren om thuis fysiotherapie-oefeningen te doen?

Answer: Door middel van gamificatie. Een webcam vertaalt de bewegingen van de patiënt naar een videogame. Op deze manier worden oefeningen makkelijker te begrijpen en leuker om te doen. Bovendien kan vooruitgang zichtbaar gemaakt worden. Op deze manier blijven patiënten thuis hun oefeningen doen, waardoor ze volledig en veel sneller kunnen herstellen.


Je ziet dat de SCQA-volgorde tot een heel natuurlijk verhaal leidt. Voor veel mensen is de SCQA dan ook intuïtief om te gebruiken.

Merk op dat de C niet alleen het probleem beschrijft, maar ook duidelijk maakt waardoor dit problemen ontstaat: patiënten zijn niet gemotiveerd. Dat is de horde die overwonnen moet worden. En daarover gaat dus de vraag.

De meeste mensen zijn van nature geneigd om het vooral over het Answer te hebben.

‘Dit is wat ik voorstel’. Of: ‘dit is wat ik onderzoek’. Of: ‘dit is wat ik verkoop’.

In het voorbeeld krijg je dan iets als: We gaan gamification inzetten bij patiënten die thuis revalideren.

Door je boodschap als SCQA te structureren presenteer je zo’n idee als oplossing voor een probleem. En je relateert dat probleem aan een bekend vertrekpunt voor je publiek. Dat maakt je boodschap helder, urgent én interessant.

Verder leren?

We maken momenteel een online SCQA-cursus. Kun je ons helpen deze cursus supernuttig te maken (in 1 minuut)?


Priscilla is directeur, adviseur en trainer van Analytic Storytelling. We helpen mensen om inhoudsgedreven verhalen te maken.

SCQA: What is it, how does it work, and how can it help me?

SCQA is a framework for structuring information. Using this framework, you can structure your message in a clear, attractive and narrative way. The SCQA framework is used in business, policy and science, among others.

An SCQA has four basic elements. This makes it easy to learn and to use.

S, C, Q and A: the basic ingredients for a good story

The four basic elements of an SCQA are Situation, Complication, Question and Answer. By connecting these elements, you create a logical story flow.


Situation: Functions as a starting point and a common basis. Therefore it primarily contains recognizable and agreed points.

Complication: Spells the reason for acting now. It contains threats / opportunities and the hurdles that need to be overcome.

Question: Asks the question how the hurdles of the C can be overcome. How can prevent the threat or seize the opportunity?

Answer: Provides the answer on how to overcome the hurdles. Explains how this will help deflect the threats or seize the opportunities.


Your audience should first understand your topic and identify with it. You make sure they do, by starting with a familiar starting point: the Situation.

In the Complication you sound the alarm. As a result, the audience pays extra attention and feels the urgency of your story. There is a problem, something must be done!

The Question makes them curious. Will an answer be found?

The Answer makes the story ’round’. You show how the complication is solved, and how the question is answered.

Using the SCQA structure, you’ll communicate better and more easily

You can use the SCQA framework to structure your message. There are two good reasons to do this.

First, the framework will improve the process of making a story. You are more in control of the structure, which helps you decide what to include and what not to include. And it allows you to analyze how the different elements of your message are related.

Second, the SCQA framework generally leads to a better result. A message with an SCQA is comprehensible and interesting and has a pleasant narrative arc. Also, your audience feels the urgency, which makes it more inclined to use your information.

You can use the SCQA in various ways

Originally, the SCQA was developed to improve consultancy reports. Barbara Minto introduced the framework in her famous book The Pyramid Principle.

Luckily, you can use SCQA’s in other domains as well. In fact, people working in any domain may find the SCQA approach useful: from science to business and from non-profit to policy.

Furthermore, you can use the SCQA for a wide variety of media, from a short e-mail, to a pitch, to an entire book or lecture course. And blog posts, scientific papers and funding applications too can be structured in SCQA-style.

By the way: filmmakers and fiction authors use SCQA techniques as well, to create a narrative arc. See if you recognize it in the next movie or series you watch, or the next novel you read.

SCQA example: gamification in physical therapy

An example may help explain what an SCQA looks like in practice:


Situation: People who suffered an accident often train with a physical therapist. To fully recover, they should continue these physical exercises at home. Yet 70% of patients do not do this.

Complication: As a result, they recover much more slowly. Some never fully recover at all. The problem is that they lack motivation. They find their exercises boring or confusing. Or they don’t see any results.

Question: How can we motivate patients to do physical therapy exercises at home?

Answer: By gamification. A webcam feeds the patient’s movements to a video game. This makes the exercises simple to understand and more entertaining. Also will it make progress visible. In this way, patients will continue their exercises at home, allowing them to fully recover, and more quickly so.


You see that ordering S, C, Q and A in this way produces a story that flows very naturally. For many people, the SCQA is an intuitive way to structure information.

Note that the C doesn’t just describe the problem, but also indicates what causes this problem: patients are not motivated. This is the hurdle that must be taken. And so that is what the Question is about.

Most people tend to focus on the Answer.

‘This is what I propose’. ‘This is what my research is about’. ‘This is what I sell’.

With the example above, this would result in something like: we will use gamification with patients who recover at home.

By structuring your message as an SCQA, you present this idea as a solution to a problem. And you relate that problem to a situation with which your audience can identify. This makes your message clear, urgent and interesting.

Want to learn more?

We’re building an online SCQA course. Can you help us make this course super useful (in 1 minute)?


Priscilla is director, trainer and advisor at Analytic Storytelling. We help people to make content-driven stories.

A protagonist outside the cinema (part 2 of 2): ten tips

In a previous article I discussed the benefits of using characters in content-driven communication. Characters make it easier for your audience to picture your message and put the information in a meaningful perspective. They help the reader get emotionally involved and motivated by your purpose (the ‘why’). I also gave some examples of main characters in different media and sectors.

Ready to explore how a main character can improve your story? In this follow-up article I give you ten practical tips.

Tip 1: start with the message

If you want to communicate about a complex topic, start by determining what message you want to deliver. In the first article, I discussed a commercial for Google India as an example. That commercial’s message is something like: Google’s technologies improve people’s lives by making it possible to find almost anything. Once you know that this is what you want to tell your audience, you can determine what would be the most suitable character to deliver this message.

Even if you don’t intend to use characters, it can still be helpful to think about who would be a suitable character if you did. That question can trigger other ideas that can make your story more human and more concrete.

Tip 2: choose a main character who resembles your audience

If you are not sure how to decide on a protagonist, pick one who resembles the people in your audience. This will often be a quite average and ordinary character, not someone particularly successful or special. The audience will generally think of themselves as ‘normal’ too.

Of course, it is also important to choose a character who can deliver the information. For instance, for scientific communication about an innovative and complex brain scanning method that will make it easier for doctors to do their job, a doctor is probably a better main character than a patient, albeit a less ordinary one.

Tip 3: don’t make yourself the protagonist

Generally, it is advisable to choose someone else, rather than yourself, as the main character of your story; perhaps a customer, a citizen or an employee. This is because when you-as-the-main-character are successful, or perform a good deed, it is hard to talk about this in a likable way. This is the reason why Joshua Foer, who is his own main character in the TED-talk (which I mentioned in the previous article), emphasises how surprised he was when he won a memory contest.

Introducing yourself in your own story can be effective: it allows you to describe your research or policy work in a concrete way. But this works best if your role is that of the ‘helper’ rather than the main character. In storytelling lingo, the helper shows the main character (the ‘hero’) the way, or acts as his or her mentor. Think of meerkat Timon and warthog Pumbaa in The Lion King, who teach Simba, the main character, everything he needs to know.

Tip 4: balance information and narrative

Sometimes characters deliver the main part of the message, as is the case in the Google India commercial (see the example in the previous article). In other cases, they play minor roles in the story. How you balance informative and narrative elements depends on the medium and the purpose of your story. In content-driven stories, the combination of the human aspect on the one hand with statistics and numbers on the other is often a very compelling one. You show the impact on one individual, and you also show that this impact is felt by many more people.

Using a main character in your communication doesn’t mean that it should look different from what you’re used to. A minor alteration can have a large effect. Suppose for instance that you want to explain the pedagogic policy of a child care centre. It may seem sensible to just write this down in a matter-of-fact way. But an interesting alternative would be to introduce a kindergarten teacher as a main character who tells your audience about the policy and how she implements it. Or to insert text boxes with quotes from a parent or employee.

Yusuf, one of two main characters from Google Search: Reunion

Tip 5: make your character lifelike

Will your protagonist play an important role in your story? Then make sure it is a realistic character: a person made of flesh and blood. This means that you sometimes have to include details that seem trivial from the perspective of the main message. You can also bring your characters to life by giving them a name. In the Google India commercial we meet Baldev in India and Yusuf in Pakistan. In 1947, they went to the park to fly kites every day and stole sweets together. When India and Pakistan split, Yusuf and Baldev were separated. Baldev has now grown old, and still misses Yusuf. Such an enlivened story works better than ‘Two friends found each other thanks to Google’s search engines’.

Making your characters lifelike means that you can’t exclusively emphasize their positive character traits. They have to also make mistakes, struggle with problems and have weaknesses, just like everybody else. This may feel awkward; we’d rather discuss our fantastic and innovative organisation and the high-quality products it sells. But if you want to engage your audience, this overly positive communication style is not very effective.

Tip 6: make explicit that it is just one example

A content-driven story is never about just one single person. Joined-up care is relevant to Sam, but also to Sara, Finn, Ahmed and Monica. Sam has emphysema, Type 2 diabetes and arthritis, but people with heart failure and dementia also benefit from integrated care. By using Sam as your main character, you don’t mention any other possible cases.

This is usually easy to fix by explicitly presenting your main character as an example. You can do this in the main storyline (‘Sam’s example can illustrate this’) or by describing the other possible cases in a text box (‘other diseases that these patients often suffer from are x, y and z’). Then audiences will understand that the story concerns more people than just this one individual. If it is imperative that your story covers all possible cases, it is sometimes better to not use a main character. Storytelling can be difficult to reconcile with comprehensiveness.

Tip 7: be careful with popularising (but not too careful)

Knowledge workers sometimes worry that adding a main character to their story will make it too ‘popular’, or that people will perceive it as emotionally manipulative. We feel sorry for Sam, while the main point is that projections suggest that the number of 85-year-olds will double in twenty years. We sympathise with Baldev from India and Yusuf from Pakistan, but that might make us extra sceptical about the noble intentions of a technology multinational.

If you think your audience is not receptive to a more popular message with a main character, you can put more emphasis on the main message of your story, and less on the narrative elements. In some sectors, like the care sector, describing a case is a good option. It has the same effect that a main character would have but it is perceived as less popularising.

Still, you shouldn’t be too worried about popularisations or emotional manipulation. The effect on your audience is often less strong than you think. Even a fact-focused audience often finds it easier to understand and appreciate a story than a dense document. Moreover, people often overestimate their audience’s knowledge level: even people whose work is quite similar to yours may need a little bit of popularising.

Tip 8: use your characters efficiently

It can be difficult to communicate clearly about complex topics quickly and concisely. Adding details about a character can make your story way too long. Or at least, that is an objection people sometimes have.

They are right: adding a main character generally makes stories longer. But Sam’s story (3,5 minutes) shows that a main character can be used pretty efficiently. The trick is to replace parts of the abstract, argumentative storyline by narrative elements. If you do that, you don’t have to explain much: your audience can fill in the main conclusions. When Sam calls for an ambulance, it is instantly clear that the non-integrated care system is expensive.

Tip 9: let your main character work for you

Are you working on a presentation, a poster or an animation? Choosing a main character can have a positive effect on your creative process. Your main character will automatically make your story more visual, which helps you find captivating images for abstract concepts, such as ‘innovative technologies’ – you just show Sam with his medicine dispenser.

Using a main character can also make it easier to add suspense, emotion and humour to your story. A main character gives you the opportunity to use a whole range of storytelling tricks. You can give her or him a specific goal and add obstacles, dilemmas and conflict on the road towards that goal; for instance, you can introduce a ‘villain’ who sabotages the ‘hero’. When your protagonist successfully overcomes these obstacles, your audience will experience this as a happy end.

Tip 10: experiment

Making a story with a main character requires storytelling skills. Not all knowledge workers are convinced that they themselves possess these skills. But, though it can seem a difficult task, you don’t have to be a super-creative communications expert to tell a story with a main character. In our Analytic Storytelling training I meet a lot of medical researchers who can pretty quickly prepare a nice five-minute presentation with a patient or a doctor as a main character. My advice is therefore: don’t be scared, just experiment. And if you are convinced of the benefits of using a main character, but you really struggle to come up with one, you can always ask a storytelling professional.


Arnaud is trainer, advisor and text writer at Analytic Storytelling. He helps customers to send out a clear and convincing message in both words and images.

Een hoofdpersoon buiten de filmzaal (deel 2 van 2): 10 tips

In een vorig artikel besprak ik de voordelen van een hoofdpersoon in inhoudelijke communicatie: je publiek ziet iets voor zich, raakt emotioneel betrokken en wordt gemotiveerd door het hogere doel (de ‘why’). Ook gaf ik voorbeelden van een aantal hoofdpersonen in verschillende media en sectoren. Wil je zelf nadenken over hoe een hoofdpersoon een rol kan spelen in de communicatie over jouw onderwerp? Dit follow-upartikel bevat 10 praktische tips.

Tip 1: Begin met je inhoudelijke boodschap

Bij communicatie over een complex onderwerp is het raadzaam om eerst te bedenken welke inhoudelijke boodschap je wil overbrengen. In het vorige artikel besprak ik een reclame van Google India als voorbeeld. De inhoudelijke boodschap van die reclame is iets als: De technologie van Google maakt het leven van mensen beter omdat je er bijna alles mee kunt opzoeken. Als je weet wat je wilt vertellen, kijk je vervolgens aan de hand van welke persoon je het best deze boodschap kunt overbrengen.

Ook als je geen hoofdpersoon gaat gebruiken, kan het overigens goed zijn om je af te vragen wie je hoofdpersoon zou kunnen zijn. Door die vraag kun je op ideeën komen die je verhaal menselijker en concreter maken.

Tip 2: Kies een hoofdpersoon die lijkt op je publiek

Als je twijfelt over een geschikte hoofdpersoon, is het vaak goed om iemand te kiezen die lijkt op je publiek. Dat betekent meestal dat je een gewone, alledaagse hoofdpersoon neemt, in plaats van een succesvolle of bijzondere, want het publiek voelt zich meestal ook ‘gewoon’.

Uiteraard is het wel belangrijk om een personage te kiezen met wie je ook echt je inhoudelijke boodschap kunt overbrengen. Bij een wetenschappelijk verhaal over een innovatieve, ingewikkelde hersenscanmethode die het werk van artsen makkelijker maakt, kan een arts een betere hoofdpersoon zijn dan een patiënt, ook al zijn er meer potentiële patiënten dan artsen.

Tip 3: Kies iemand anders dan jezelf als hoofdpersoon

In het algemeen is het verstandig om iemand anders dan jezelf als hoofdpersoon te nemen, bijvoorbeeld een klant, burger of medewerker. Als jijzelf als hoofdpersoon namelijk succes krijgt of goede dingen doet, is het moeilijk om daarover zelf op een sympathieke manier te vertellen. Er ontstaat dan al snel een soort Ivo Niehe-effect (‘unaniem een belachelijk groot succes’). Joshua Foer gebruikt in zijn TED-talk zichzelf als hoofdpersoon (zie het voorbeeld in het vorige artikel), maar hij legt er niet voor niets veel nadruk op dat hij heel verbaasd was toen hij de geheugenwedstrijd won.

Het kan zeker goed werken om jezelf op te voeren als personage in het verhaal: daarmee maak je jouw onderzoek of beleidswerk concreet. Dan werkt het vaak het beste om jezelf te introduceren als ‘helper’ in plaats van als hoofdpersoon. De helper is in storytellingjargon degene die de hoofdpersoon (de ‘held’) de weg wijst of als mentor fungeert. Denk bijvoorbeeld aan het stokstaartje Timon en het knobbelzwijn Pumbaa in The Lion King, die Simba alles leren wat hij moet weten.

Tip 4: Bepaal de balans tussen inhoud en verhaal

Soms zal de hoofdpersoon een groot deel van de boodschap vertellen, zoals in de reclame van Google India. Soms speelt de hoofdpersoon ook maar een kleine rol. De balans tussen de inhoudelijke boodschap en de verhalende lijn is afhankelijk van je doel en je medium. Bij communicatie over inhoudelijke onderwerpen is vaak juist de combinatie van het menselijke aspect en een onderbouwing met statistieken en getallen sterk. Je laat dan zien wat de impact is voor een individu en dat die impact op veel meer mensen betrekking heeft. (Hans Rosling is hier een meester in, bijvoorbeeld wanneer hij vertelt over bevolkingsgroei.)

Een hoofdpersoon introduceren betekent overigens niet dat heel je communicatie er anders uit moet gaan zien. Een kleine ingreep kan al veel effect hebben. Als je bijvoorbeeld in een brochure het pedagogisch beleid van een kinderopvangorganisatie wilt uitleggen, ligt het voor de hand om dat gewoon sec op te schrijven. Een interessant alternatief is om als hoofdpersoon een leidster te introduceren die vertelt wat dit beleid inhoudt en hoe ze het toepast. Een vergelijkbare kleine ingreep is om kadertekstjes toe te voegen met citaten van een ouder of medewerker.

Yusuf, één van de twee hoofdpersonen uit Google Search: Reunion

Tip 5: Wek je hoofdpersoon tot leven

Krijgt je hoofdpersoon een belangrijke rol in je verhaal? Dan moet je zorgen dat het een geloofwaardig personage wordt: iemand van vlees en bloed. Dat betekent ook dat je soms details moet invullen die vanuit de inhoudelijke boodschap triviaal lijken. Een naam helpt ook om je hoofdpersoon tot leven te wekken. In de reclame voor Google India krijg je dan bijvoorbeeld Baldev uit India en Yusuf uit Pakistan. In 1947 gingen ze elke dag samen vliegeren in het park en snoepjes stelen. Door de politieke onrust in India werden zij gescheiden. Baldev is nu oud en mist Yusuf nog steeds. Zo’n tot leven gewekt verhaal werkt beter dan ‘twee oude vrienden die elkaar dankzij de zoekfuncties van Google weer vinden.’

Je hoofdpersoon tot leven wekken betekent ook dat zij of hij niet alleen goede eigenschappen moet hebben, maar ook fouten maakt, karakterzwakten heeft en problemen krijgt. Net zoals iedereen. Mensen vinden dit soms spannend omdat ze gewend zijn te vertellen over hun geweldige, innovatieve organisatie met een kwalitatief goed product. Als je wilt dat je publiek meeleeft, is dat soort mooi-weercommunicatie alleen niet effectief.

Tip 6: Maak de status van voorbeeld expliciet

Een inhoudelijk onderwerp heeft nooit betrekking op maar één iemand. Integrale zorg is van toepassing op Sam, maar evengoed op Sara, Finn, Ahmed en Monica. Sam heeft COPD, diabetes en reuma, maar ook mensen met hartfalen en dementie hebben baat bij integrale zorg. Doordat Sam de hoofdpersoon is, noem je alle andere mogelijkheden dus niet.

Dit bezwaar is meestal goed op te lossen door je hoofdpersoon expliciet de status te geven van voorbeeld. Dat kan in de hoofdtekst (‘het voorbeeld van Sam kan dit punt illustreren’) of bijvoorbeeld in kaders die andere mogelijkheden schetsen (‘andere voorkomende ziekten zijn x, y en z’). Het publiek begrijpt dan meestal wel dat het verhaal over meer gevallen gaat dan alleen dit ene. Als het echt belangrijk is om volledig te zijn, is het soms beter om geen hoofdpersoon te gebruiken. Storytelling is niet altijd makkelijk met volledigheid te verenigen.

Tip 7: Waak voor popularisatie (maar niet te veel)

Inhoudelijk georiënteerde mensen zijn soms bang dat hun verhaal met een hoofdpersoon te populair wordt of als ‘emotionele chantage’ overkomt. We krijgen medelijden met Sam, terwijl het gaat om de prognose dat er over twintig jaar twee keer zoveel 85-jarigen zijn als nu. We leven mee met Baldev uit India en Yusuf uit Pakistan, maar dat maakt ons misschien te weinig kritisch over de intenties van een technologiemultinational.

Als je denkt dat je publiek niet openstaat voor een populairdere boodschap met een hoofdpersoon, kun je de inhoudelijke boodschap meer gewicht geven en de verhalende lijn minder. In sommige sectoren, zoals de zorg, is het ook een goede optie om een casus te gebruiken. Dat heeft dezelfde effecten als een hoofdpersoon, maar komt minder populair over.

Toch moet je ook weer niet te bang zijn voor popularisatie en emotionele chantage. Voor je publiek is dit effect namelijk vaak minder groot dan je zelf denkt. Ook een inhoudelijk publiek vindt een verhaal meestal leuker en begrijpelijker dan een taai document. Bovendien overschatten mensen bijna altijd hun publiek: ook voor mensen die in een vakgebied werken dat dicht bij het jouwe staat is al een ‘populariseringsslag’ nodig om je verhaal toegankelijk te maken.

Tip 8: Zet je hoofdpersoon efficiënt in

Bij een complex onderwerp is het vaak moeilijk om je inhoud binnen de beschikbare ruimte goed voor het voetlicht te brengen. Als je dan ook nog details over een hoofdpersoon moet toevoegen, wordt de boodschap te lang. Althans, dat bezwaar noemen mensen soms.

Het klopt dat een hoofdpersoon je verhaal meestal langer maakt. Het voorbeeld van Sam’s story (drieënhalve minuut) laat zien dat je een hoofdpersoon echter behoorlijk efficiënt kunt inzetten. De kunst is om de verhalende lijn zo veel mogelijk de abstractere, inhoudelijke lijn te laten vervangen. Dan hoef je soms ook minder uit te leggen, omdat je publiek zelf al conclusies invult. Als Sam voor een relatief kleine klacht een ambulance belt, begrijpt iedereen bijvoorbeeld meteen dat de zorg in het niet-integrale systeem duur is.

Tip 9: Zorg dat je hoofdpersoon het je makkelijker maakt

Werk je aan een presentatie, poster of animatie? Dan kan de keuze voor een hoofdpersoon ook een positief effect hebben op je maakproces. Je hoofdpersoon maakt het verhaal automatisch visueler, waardoor je minder vaak beelden hoeft te verzinnen bij iets abstracts als ‘innovatieve technologieën’. Je kunt gewoon Sam laten zien met zijn medicijndispenser.

Ook als je wilt dat je verhaal spannend, ontroerend of grappig wordt, maakt een hoofdpersoon het je makkelijker. Door je hoofdpersoon kun je namelijk een heel arsenaal aan storytellingtechnieken gaan gebruiken. Dat doe je bijvoorbeeld door haar of hem een duidelijk doel te geven en te zorgen dat er obstakels op de weg zijn, zoals dilemma’s, conflicten of een ‘schurk’ die de ‘held’ tegenwerkt. Als je hoofdpersoon die obstakels overwint, ervaart je publiek dat als een happy end.

Tip 10: Experimenteer

Een verhaal met een hoofdpersoon maken doet een beroep op je storytellingkwaliteiten. Hoewel het kan voelen als een moeilijke opgave, hoef je geen supercreatieve communicatie-expert te zijn om een verhaal met een hoofdpersoon te maken. In onze trainingen zie ik bijvoorbeeld genoeg onderzoekers die in korte tijd een leuke vijfminutenpresentatie maken met een hoofdpersoon. Mijn advies is dan ook om niet te bang te zijn en gewoon te experimenteren. Als je overtuigd bent van de voordelen van een hoofdpersoon en er echt niet uitkomt, kun je altijd nog een storytellingprofessional inhuren.

 


Arnaud is trainer, adviseur en tekstschrijver bij Analytic Storytelling. Hij helpt klanten om een heldere en overtuigende boodschap op papier te krijgen in woord en beeld.